Stap 2: domesticatie
In het begin van de domesticatie veranderde het menu nog niet zo veel. De dieren waren nog vrij in hun bewegingen en aten eigen jachtprooi of de jachtrestanten van de mens. De wolf/hond was nog vrij in zijn voedselkeus.
Na verloop van tijd ging de mens zich vestigen op een vaste plek, werden de woonplaatsen omheind en ging de mens zijn menu aanvullen met landbouw producten. De wolf/hond werd minder wolf en meer hond en kreeg werktaken. Daardoor was hij niet meer in de gelegenheid om zelf in z’n onderhoud te voorzien en werd hij door de mens gevoed met de resten van het menselijke menu. Dat leek nog steeds behoorlijk veel op het natuurlijke menu van de wolf. Maar naarmate de mens zich verder ontwikkelde en in lijn, de hond hoger steeg op de domesticatieladder, des te minder bleef er over van zijn natuurlijke eten; de mens ging het eten voor hem klaar maken en de hond was niet meer in de gelegenheid om zelf te selecteren.
Het talent tot instinctmatig voedsel verzamelen is echter gelukkig nooit helemaal verdwenen; we zien nog steeds dat honden bv. gras eten, poep eten, vers boomschors eten, eten stelen van de mens, enz. Ook het jachtinstinct van de hedendaagse hond is nog een restant van het in eigen onderhoud voorzien.
Lange tijd maakte de mens zich weinig druk om de kwaliteit van het hondeneten.
Gelukkig is dat wel veranderd; er wordt steeds meer studie gedaan ten behoeve
van verbetering op dit gebied. Er komen meer voedingsprodukten voor de honden
die echter niet in alle gevallen optimaal passen bij de roots en de
verteringsmogelijkheden van onze hond.